Gunnhildur Hauksdóttir og Kristín Ómarsdóttir – GJÖF TIL ÞÍN YÐAR HÁTIGN

11. febrúar – 6. mars 2011

Gunnhildur Hauksdóttir og Kristín Ómarsdóttir – Gjöf til þín yðar hátign

Á sýningartímanum verða um það bil sautján leikin atriði tekin upp í safninu. Umheimur verður smíðaður og gestum boðið að koma og leika og lesa í búningum og sviðsmyndum.

Þeir sem hafa áhuga á þátttöku eru beðnir að skrá sig á netfangið:
gjoftiltinydarhatignmail.com

Sýningarstjóri: Hannes Lárusson

Nornir og veiðimenn

Þeir sem hafa verið á skaki þekkja þá tilfinningu að láta línu með mörgum önglum, þar sem á er beita, síga í grængráan sjóinn og bíða átekta. Þegar línan er dregin inn gerist það stöku sinnum að gljáandi og spriklandi fiskur hangir á hverjum öngli. Fyrsta handtakið þegar aflanum hefur verið slengt inn fyrir borðstokkinn er að bregða hníf á kverkar hvers fiskjar, slengja honum til hliðar með hraði, beita og renna línunni aftur út. En stundum, þegar dregið er, dinglar aðeins fiskur á einum og einum öngli; oft koma allir önglarnir aftur berir og alslausir upp úr myrkrinu.

Grautur kraumar í stórum potti. Hann rís og blæs og hnignar aftur letilega ofan í sjálfan sig. Einhver vakir yfir pottinum og hrærir reglulega í með stórri sleif. Það þykir ekki gott á seinni tímum að sjá fyrir sér tvær konur hræra á víxl í hversdagslegum grautarpotti – og trúlega enn verra ef potturinn væri á hlóðum og taðreykurinn fyllti rýmið. Hugsanlega gæti nálgunin orðið ásættanleg ef inn úr reyknum heyrðust torkennilegar þulur og yfir pottnum væru nornir tvær að hræra í seiði sínu.

Gunnhildur og Kristín veiða og hræra. Þær renna önglum sínum ofan í grængolandi djúp undirmeðvitundarinnar og draga oftar en ekki upp spriklandi fiska. Einstaka sinnum ná þær upp að borðstokknum kindarlegu sæskrímsli – eða þá að þær setja í hafgúur, fjörulalla eða sædjöful. Í undirmeðvitundinni býr margt hættulegt; þar rennur blóðið og hausarnir fjúka, vanskapaðir púkar skjótast út úr skotum og boða allt annað en gott, hálfkveðnar vísur nísta inn að beini. En ef vel er hlustað má þar líka greina margræddan óm óuppfylltra óska. Þar er meira að segja hægt að dingla í hengirúmi milli tveggja pálmatrjáa með sólarhatt og rommglas í hendi til eilífðarnóns.

Kristín og Gunnhildur veiða þó ekki aðeins í soði. Þær fara einnig á stjá á þurru landi og safna í pottinn dagsbirtugóssi: laufum og rótum ættartrjáa, orðaleppum, tikktúrum, dagdraumum, köttum og kerlingum. Þær fara með kústana út á göturnar, inn í háskólana, heimilin og hausana – hugarfylgsnin og skúmaskotin. Það sem kústarnir safna er stundum jafnsleipt í hendi og það sem hangir á önglunum.

Ef ég væri spurður hvaða verkfæri þessar stöllur nota við vinnu sína væri svarið einfalt: önglar og kústar. Þau eru vísjárverð verkfæri, kvenlæg og karllæg í senn, tilheyra tveimur heimum – öðrum þurrum, hinum blautum; öðrum björtum, hörðum og flötum, hinum djúpum, myrkum og köldum.

Þegar betur er að gáð gengur listsköpun þeirra Gunnhildar Hauksdóttur og Kristínar Ómarsdóttur út á að ríða á kústskaftum og gleypa öngla.

Hannes Lárusson