Harpa Árnadóttir – AÐ FANGA HVERFANDI ANDRÁ

20. maí – 12. júní 2011

Harpa Árnadóttir – Að fanga hverfandi andrá

(Mýrarljós)

Hversu lengi varir augnablik?

Á sýningu Hörpu Árnadóttur, Mýrarljós, má sjá hugleiðingar um hverfulleika hinnar síkviku andrár – tilraunir til að framlengja hana, lifa í henni og njóta. Náttúrufyrirbærið mýrarljós er líkt regnboganum: ljósblik í andrúmsloftinu sem færist undan þegar nær er komið og verður aldrei njörfað niður. Fyrr en varir er það horfið. Í örskamma stund kann maður að upplifa umhverfi sitt í áreynslulausu jafnvægi – renna saman við hér og nú – en um síðir tekur hugurinn stjórn, byrjar að skilgreina, skrá og flokka, og augnablikið er liðið.

Mýrarljós

Sýning Hörpu hverfist um upplifun hennar í júní síðasta sumar, á meðan hún dvaldi á gestavinnustofunni Bæ í Skagafirði. Ár er liðið og nú lítur sýning dagsins ljós, sem endurspeglar þau augnablik sem hún upplifði þá og jafnframt hvernig hún hefur reynt að framlengja þau með ýmsum hætti. Hún gerir ekki eingöngu tilraun til að rifja upp liðinn tíma heldur til að skapa aðstæður þar sem sýningargestir geta orðið fyrir eigin hughrifum af verkunum. Júní Hörpu verður að júní áhorfandans.

Verkin voru ýmist unnin í hendingu úti í náttúrunni í Skagafirði, útfærð nánar inni á gestavinnustofunni þar, þaulunnin yfir lengri tíma í vinnustofu Hörpu í Reykjavík eða hugsuð beint inn í rými sýningarsalanna í Listasafni ASÍ. Þau bera með sér löngun til að varðveita hendingu og tilviljun og draga fram vægi þeirra í samhengi upplifunar. Efni og framsetning eru af ólíkum toga en inntakið er ávallt tilvísun í hina persónulegu og einstöku upplifun – hversdagslega, hvorki dramatíska né frásagnarfærandi í hefðbundnum skilningi, en um leið algilda.

Gegnumgangandi í sýningunni er texti sem byggist á dagbókarfærslum Hörpu frá Skagafirði. Í Gryfju er textinn vafinn inn í myndadagbók sem sýnir ýmist náttúruleg fyrirbæri eða óhlutbundna litapallettu sem endurspeglar hið ytra – og ef til vill hið innra. Þessar arkir mynda saman verkið Júní, sem er jafnframt gefið út á bók.

Í Arinstofu eru vatnslitablöð unnin undir berum himni, ásamt ljósmyndum sem skrásetja umhverfið og eru valdar saman með textabrotum. Á hverjum degi tók Harpa mynd af Drangey sem blasti við úti á firðinum frá bæjarhlaðinu þar sem hún dvaldi, og skráði þannig síbreytilega ásýnd hins ævarandi umhverfis.

Á rúðum Arinstofu og Ásmundarsalar hefur hún unnið verk þar sem regndropar eru fangaðir í fasta mynd áður en þeir gufa upp og hverfa. Í salnum má einnig sjá verk sem eiga sér lengri sögu, aftur í tímann um eitt ár. Sama hvað Harpa fæst við hverju sinni er hún gjarnan með striga í vinnslu á vinnustofunni, sem hún ber á lím og duft til skiptis. Striginn spennist og slaknar á víxl og á yfirborðinu taka sprungur að myndast. Verkið verður eins konar ósjálfráður andardráttur sem liggur að baki annarri starfsemi á vinnustofunni.

Annað sem varðveitir ófyrirséða framvindu er vinnuborð Hörpu úr vinnustofunni, sem er hluti sýningarinnar. Á því vann hún önnur málverk og vatnslitamyndir sýningarinnar. Borðið endurspeglar vægi tilviljunar og ósjálfráðs ferlis í upplifun og varðveislu þeirra augnablika sem finna má á sýningunni.

Í salnum eru einnig nokkur vatnslitamálverk unnin á pappír og striga, lög fyrir lag, þannig að ólík litbrigði framkallast líkt og birta í lofti eða endurvarp ljóss af vatni. Á innri gafli salarins hanga loks málverk sem kalla á samtal við dagbókarverkið í Gryfju. Þar tvinnast saman hugleiðingar úr dagbókum við milda liti og hárfín form, þar sem íhugun og úrvinnsla blandast nýjum augnablikum á vinnustofunni.

Sýningarstjóri: Markús Þór Andrésson