Rósa Gísladóttir – KYRRALÍFSMYNDIR FRÁ PLASTÖLD

10. janúar 2004 – 1. febrúar 2004

Rósa Gísladóttir – Kyrralífsmyndir frá plastöld

Verkin á sýningunni eru þrívíðar gifsafsteypur af plastumbúðum sem við notum í daglegu lífi — „frumhlutum“ úr nánasta umhverfi okkar.

Ég beini athyglinni að plasti vegna þess að það er alls staðar í kringum okkur. Grunnhugmyndin snýst um spurninguna: Hvaða langtímaáhrif hefur óforgengilegt efni eins og plast á náttúruna? Verða steingerðir plasthlutir, svo sem matarumbúðir, þær menjar sem komandi kynslóðir munu finna frá okkar tíma?

Ég leitast við að nálgast þetta viðfangsefni á jákvæðan hátt, þótt fjallað sé um neikvæðar hliðar lífs nútímamannsins. Við getum litið á plast sem óvin og fulltrúa hættulegs úrgangs, en við getum þó ekki horft fram hjá því að plast er jafnframt svar við þörfum okkar. Hvort sem okkur líkar betur eða verr er plastlaust nútímasamfélag ekki til.

Verkin sem ég sýni hér tengjast verkum sem ég hef unnið að á undanförnum árum og sýndi meðal annars á Strandlengjunni árið 2000 (Steingervingar framtíðarinnar) og á tveimur samsýningum í Manchester árið 2002 (Fossils from the Plastic Age og Still Life from the Plastic Age).

Kyrralífsmyndir hafa alltaf verið mér afar hugleiknar og síðustu tvö ár hef ég rannsakað hugmyndafræðilegan grundvöll þeirra í víðara samhengi. Þessi geiri myndlistar hefur aldrei verið hátt skrifaður; í aldanna rás hefur þótt merkilegra að gera myndir af stríðshetjum í bardögum en af pottum og pönnum, blómavösum og ávaxtakörfum. Ég tel þó að kyrralífsmyndir hafi verið stórlega vanmetnar sem listform.

Skál, bolli, diskur og sambærilegir hlutir eru oft nefndir frumhlutir (prime objects) og hafa fylgt mannkyninu í meira og minna sömu mynd frá upphafi siðmenningar. Þetta eru þeir hlutir sem fornleifafræðingar hafa grafið upp — og munu halda áfram að finna — og sem tilheyra á einhvern hátt eilífðinni. Í verkum mínum skoða ég í hvaða mynd þessir frumhlutir birtast í dag og velti fyrir mér hvernig umbúðasamfélagið notar þá.

Efnið sem ég nota í þessi verk er gifs, annars vegar vegna þess hve „dautt“ það er og hins vegar vegna þess hvernig ljós og skuggi brjótast á yfirborði þess, í anda hefðbundinna kyrralífsmynda.