Ingibjörg Jónsdóttir – ERKITÝPUR

15. janúar – 6. febrúar 2011

Ingibjörg Jónsdóttir – Erkitýpur

Ingibjörg Jónsdóttir sýnir sviðsettan vefnað – hurðir, þræði og rými.

Gríska orðið archetypos merkir frum-mynstur. Í vefnaði sögunnar lesum við mynstur sem myndast við straumhvörf.

Á sýningunni fáum við að ganga inn í vefinn; uppistöður hans og þræðir verða að hurðum sem opnast og lokast fyrir hinu efnisgerða hugmyndaflæði, fyrir sameiginlegri vitund, samofnum tilfinningastrengjum.
Það má segja að á sýningunni sé undirmeðvitundin sett á svið. Þá rifjast upp erkitýpur sem við þekkjum og þekkjum ekki, erum og erum ekki. Erkitýpur eru myndir af persónum á örlagastundum, þar sem þær ýmist opnast eða loka fyrir flæði samvitundarinnar, á svo afgerandi hátt að nýtt mynstur myndast í vefnum.

Þegar við göngum um vefinn leita aldagamlar en ávallt ögrandi spurningar á okkur:
Lokum við okkur eða opnum á örlagastundum?
Inn í hvaða mynstur flækjumst við þá?
Hvaða nýju mynstur tökum við þátt í að mynda?

Textavefnað fyrir sýninguna annast Oddný Eir Ævarsdóttir og Jón Proppé.

SAMSETTAR ERFÐIR, SJÁLFSPILANDI PÍANÓ, FÍNOFNAR HIMNUR OG HAMSKIPTI

Ingibjörg Jónsdóttir opnar sýningu á nýjum vefnaði í stóra sal Listasafns ASÍ 11. febrúar 2006.
Oddný Eir Ævarsdóttir ræddi við hana um vefnað og tengsl hans við bókmenntir, heimspeki og tónlist, um verkin og skynjanir.

Um hvað snýst uppsetning verkanna í Listasafni ASÍ?

Uppsetningin á þessum verkum snýst mest um birtuna. Í vefnum er endurskinsefni og birtan í sýningarsalnum er stöðugt breytileg vegna stóra gluggans. Verkið er því í ófyrirsjáanlegu endurskini og verður vonandi sífellt að koma í ljós. Eins og manneskjur sem manni þykir vænt um – það er ekki hægt að sjá þær í heild sinni, maður sér þær alltaf í nýju ljósi.

Verkin þín örva ekki eingöngu skynjun með augunum og huganum heldur líka með eyrunum. Eru einhver innri tengsl myndsköpunar þinnar við tónlist?

Síðan ég byrjaði að vinna í myndlist hef ég búið með flygli og hlusta mikið á tónlist á meðan ég vinn. Mínir áhrifavaldar eru miklu frekar bókmenntir og tónlist heldur en önnur myndlist, þótt ég hafi auðvitað orðið fyrir áhrifum af myndlist líka.

Væri hægt að tala um að vefast á við einhvern eða vefa við einhvern, eða er vefnaðurinn leikur á einleikshljóðfæri?

Já, í vissum skilningi er hann það. Vefnaður sem iðnaður er ekki bundinn einveru, en sem listamaður vel ég að vinna í algerri einveru á endanum.
En maður er samt aldrei einn um vefinn. Það eru svo margir þræðir sem flækjast inn í líf manns frá öðrum.

Ofið úr tíma og sögu

Ingibjörg Jónsdóttir sýnir í Ásmundarsal. Hún hefur ekki verið mjög virk á sýningarvettvangi undanfarin ár og er þetta fjórða einkasýning hennar á alllöngum tíma. Hún hefur þó augljóslega ekki setið auðum höndum og texti með sýningu hennar gefur til kynna leitandi og frjóa nálgun við myndvefnaðinn.

Ingibjörg nefnir sýningu sína Fínofnar himnur og þulur um tímann. Hún vitnar til rómverska heimspekingsins Lúkretíusar og franska heimspekingsins Michel Serres. Lúkretíus fjallaði á frumstæðan hátt um ljós- og hljóðbylgjur sem himnur og Serres um skynjun mannsins og samspil ytri og innri heims.

Myndvefnaður Ingibjargar er unninn úr silfri, silki, járni, vaxi, pappír og hami dýra. Hluti verkanna er úr endurskinsefni sem leikur með birtuna. Það áhugaverðasta við verk hennar er tilfinningin fyrir því að hún leitist beinlínis við að vefa tímann í áþreifanlegt form.

Verkin eru ekki beinlínis „falleg“ í hefðbundnum skilningi, en þau búa yfir fegurð sem er áhrifarík og snertir áhorfandann dýpra. Þau bera með sér sterka frásögn án orða og ljá verkunum bókmenntalegan eiginleika.

Gagnrýni birtist í Morgunblaðinu 17. febrúar 2006.